ingrunn

Hier ben ik weer. T heeft even geduurd maar goed het 2de Australie verslag is geplaatst. Ik heb t ook zo ontzettend druk. hahahahaha.



Na 3 weken Melbourne ben ik naar Shepparton vertrokken om daar op een farm fruit te plukken voor 3 tot 4 weken. Het wordt gelukkig per uur betaald dus dat zit wel goed. Ik reis samen met Karin, haar heb ik ontmoet in Melbourne, per trein naar Shepparton. In de trein ontmoetten we Rosanne. Ook zij gaat fruitplukken op dezelfde farm. Heerlijk Nederlands kletsen met z'n 3en.



In Shepparton worden we opgewacht door een aantal fruitboeren die ons werk aanbieden. Erg grappig. Je stapt uit de trein en je kunt direct aan het werk.

De mensen die ons op komen halen zijn ook present. Met z'n 4ren, Nick (Ier) is met dezelfde trein gekomen, rijden we door de stad op zoek naar een plaats om te overnachten. Door de hevige regenval van de afgelopen week zitten alle caravans en huisjes vol zodat we geen onderdak hebben. Gelukkig heeft de agentschap een huis geregeld 7 km buiten de stad.



Het is een klein huis, geschikt voor een klein gezin. Wij verblijven er met uiteindelijk 13 mensen. Ik slaap gratis en voor niks in mijn tent buiten het huis. Lydia (Duits) en Rosanne delen een tent en verblijven ook gratis.

De anderen betalen 40 dollar per week. Schijntje maar ik bespaar t maar wel even.



Het gezelschap is behoorlijk kleurig. In het begin verblijven er

3 Nederlanders, 1 Ier, 1 Duitse, 3 Canadezen en 5 Japanners.

In de weken die volgen veranderd de samenstelling nogal. Er vertekken wat mensen en er komen wat mensen bij.



Lydia heeft een auto en kan ons meenemen naar de farm. Dit bespaart ons weer geld voor de bus. De farm is 30 km verderop en het is behoorlijk vroeg opstaan om om 7 uur present te zijn.



We plukken in ploegen van 4 personen. Ikzelf, Rosanne, Karin en Lydia vormen een groep. Is wel handig omdat we ook samen rijden. Het werk bestaat uit het plukken van Nashi peren. Het schijnt een delicatesse te zijn. Ik had er nog nooit van gehoord maar ondertussen al zoveel gegeten dat ik geen Nashi meer kan zeggen. Kumi, onze Japanse vriendin, lust er wel pap van. Die eet echt elke dag wel 6 peren. Geweldig.



We plukken de peren met handschoenen om ze niet te beschadigen. Ons is verteld dat het kwaliteitsplukken is maar al snel blijkt dat t ook behoorlijk poot aan is. Er moeten elke dag zoveel peren geplukt worden.

Naast de handschoenen krijg je een maatring om de peren te meten en een mand om de peren in te doen. Elke ploeg heeft de beschikking over zijn eigen tractor met trailer. Op de trailer staan 3 bins waar per bin zo ongeveer 1,5 m3 in past. Dat betekend ca. 250 kg peren per bin.



De eerste dag plukken we met moeite 11 bins maar na 3 dagen zijn dat er al 18.

Het verschilt enorm per dag. Soms heb je gewoon de pech dat je een rij bomen hebt zonder peren. Op dit moment zijn we bezig met de 2de plukronde. We plukken nu alle peren. Stripplukken noemen ze dat. Nu pluk je zo'n 21 bins per dag.

Al die peren hangen behoorlijk op de schouders en mijn rug vind t ook niet zo prettig. Ach nog een weekje ofzo en dan is het voorbij.



Als het perenplukken voorbij is ga ik met Lydia verder reizen. We kunnen het heel goed vinden samen (Johnny die t goed kan vinden met een Duitse???) en willen beide richting Adelaide via de great ocean road en daarna naar Alice springs. Eindelijk ga ik iets van dit land zien.

Ik ben er al meer dan een maand maar heb nog niet veel gezien.



Op dit moment heb ik het enorm naar mijn zin. Het werk is zwaar en we werken elke dag van de week. Het leuke van alles zijn de mensen die ik hier ontmoet heb. Lydia is een hele goede vriendin geworden waar ik goed mee kan praten. Kumi is een geweldige Japanse die echt alles wat je haar vertelt geloofd. (moet je net bij mij zijn. Ik weet wel wat te vertellen.) Al die andere Japanners zijn trouwens precies zo. Ze geloven echt alles. Geweldig. Heerlijk om te plagen. We hebben gewoon een erg gezellig huis.



Voor nu was dat het weer. Ik hoop binnenkort weer een verhaal te kunnen schrijven maar dan over het land Australie.



See you later mates