Zo, eindelijk even tijd om t verslag bij te werken. Wij zelf zijn al in Nelson en t verslag nog maar in Rotorua. That’s a long time ago.
Van Rotorua rijden we naar t stadje Taupo. Taupo ligt aan een groot meer wat eigenlijk de krater is van een vulkaan. Het meer is 606 km2 groot. Das net zo groot als de stad Singapore met z’n 4 miljoen inwoners (net zoveel als in heel Nieuw Zeeland). De vulkaan werkt nog steeds en heeft onderwater kleine uitbarstingen. Als deze vulkaan echt tot uitbarsting komt is het hek van de dam. In Taupo nemen we afscheid van Annemieke. Zij gaat 60 km verderop een wandelroute lopen en onze reisschema’s lopen niet meer gelijk. Dus geen vervoer meer.
In Taupo gaan we op zoek naar Sharon. Zij is met ons naar Nieuw Zeeland gevlogen.
We vinden haar al snel en hebben een leuke tijd met haar en Rene. Met z’n vieren gaan we zeilen op t grote meer en gaan we naar t Wai-o-tapu park. Dit park is dicht bij Rotorua en heeft veel thermische attracties. Het is absoluut een aanrader om daar heen te gaan. De champagne pool is echt gaaf. Al die kleuren in het water. Dit komt door de mineralen in de grond. Zo ontstaat de bruin/rode kleur door ijzerdioxide of beter gezegd roest.
Sharon, Janke en ik hebben nog een wandelroute gelopen bij de Huka falls. Echt fantastisch. Het water was zo ontzettend schoon en helder. We komen langs een hot water pool. Deze is aan een rivier waar koud water stoomt. Dus eerst lekker warm zitten in een pool en dan afkoelen in de rivier.
Na 6 dagen Taupo nemen we, voorlopig, afscheid van Sharon en Rene. Waarschijnlijk komen we ze in Australie weer tegen. Dat zou leuk zijn.
Van Taupo nemen we de bus naar Wellington. Niet de grote maar gewoon n shuttle bus. We hebben de hele reis zitten praten met de bus-chaufeurs. De man kwam uit Engeland en woonde nu 13 jaar in Nieuw Zeeland. Hij was erg vriendelijk en stopte onderweg om mij de kans te geven foto’s te nemen van mount Doom (een van de lokaties die gebruikt is in the lord of the rings). Na 2 uur rijden kwam er een andere chaufeur. Ook n gezellige man die geinteresseerd was in Nederland.
Na een lange rit van 5 uur kwamen we aan bij het hostel Wellington. Central backpackers is gelegen tegenover de ferry haven en dus zeer geschikt voor backpackers die doorreizen naar t zuidereiland. Vroeger was dit een elite hotel, nu een hostel vol backpackers. We kookten ons eten in de vroegere restaurantkeuken. Erg grappig om ergens te koken waar normaal gesproken voor je word gekookt. T was wel n vieze keuken. Verder een prima hostel om in te verblijven.
In Wellington hebben we het nationale museum bezocht. Te papa, ons huis, is een groot interactief museum over de geschiedenis, het heden en de toekomst van Nieuw Zeeland.
Op de bovenste etage vond je informatie over de Maori en over het immigreren van al die Europeanen. Op de begane grond werd op een interactieve manier verteld over de aarde en de twee aardkorsten waar Nieuw Zeeland op ligt. Alles over aardbevingen en verschuiving van het land. Echt super.
Wellington zelf is een winderige stad. De stad is het politiek centrum van Nieuw Zeeland en de hoofdstad van het land. Eigenlijk ben je er snel over uitgepraat. Tis een stad en that’s it.
Zondagochtend 28 November 2004. Heel vroeg opstaan om de ferry te nemen naar t Zuidereiland. We moesten voor half 8 inchecken bij de ferry. We nemen de snelle boot naar Picton en vertrekken om iets over 8 uit de haven van Wellington. Op naar Cook’s strait. Deze staat bekend als ruig. Het is de verbinding tussen de Atlantische oceaan en de Tasman zee. Veel mensen, waaronder Janke, kregen last van zeeziekte. Ach ja zeebenen.
Vanuit Picton namen we de bus naar Nelson waar we werden opgewacht door Carleen Cushen. Zij runt samen met haar man Neil een WWOOF boerderij (later blijkt dat t gewoon n woonhuis met een grote tuin is) in Wakefield. In Wakefield aangekomen ontmoeten we ook haar kinderen Johnnie (
en Jaydon (5). Echt dikke boeven. We werken hier heeeeeeeeel hard voor kost en inwoning. DUSSSSSSSSSSSS. Carleen en Neil zijn zeer geinteresseerd in ons kikkerlandje.
Neil valt van de ene verbasing in de andere als hij hoort dat Nederland plat is (GEEN HEUVELS???), dat je in Nederland niet zomaar mag gaan jagen (NIET JAGEN??), en dat niet iedereen met zn vinger in de dijk zit. Hij zegt dat laatste wel 10 x op een dag. Leuke man, lijkt n beetje op Bruce Willis. Hij runt een mobiele houtzagerij. Hij kapt bomen op verzoek en maakt daar planken van die hij verkoopt. Hij beheert een zaag die een boom met een doorsnede van 7 meter om kan zagen. (dat is best groot)
Carleen is een beetje vreemd maar ontzettend aardig en gastvrij.
Dat laatste blijkt uit het aantal mensen dat deze week over de vloer komt en blijft slapen.
Een van de mensen die blijft slapen is Brigitte, een goede vriendin van Carleen. Ook een vreemde vrouw maar ontzettend aardig. We krijgen de uitnodiging van haar om bij haar te komen logeren aan de westkust. Heel handig een slaapadres.
Samen met Carleen en Brigitte maken we een planning voor het zuidereiland. Wat wel en wat niet. Zij weten het beter dan wij en kennen alle leuke plekjes.
De werkzaamheden die we verrichten bestaan uit: hout hakken (met een machine), de schuur volgooien met hout voor de open haard, oppassen, zwemmen met de kinderen, huishoudelijk werk, etc. T stelt niet zoveel voor. Vinden wij helemaal niet erg.
De zaterdag voor Sinterklaas gaan Janke en ik pepernoten bakken voor t gezin.
Zondag 5 December gaan we naar Portage. Hier woont een ander WWOOF gezin. Een Nederlands gezin dus weer heel anders dan waar we nu zijn.
Zo dat was t voor nu. Jullie zijn weer op de hoogte van alles.
We wensen iedereen een fijne Sinterklaas avond.
See ya.
